عطر دل انگیز

شده ام مثل خرس قطبی ای که سیر و سرمست از "دسترخوان" روزانه اش در پی گوشه ای برای لمیدن چشم به هر سو میدواند.

بوی عطر دلنوازی که مشامم را بعد از این سیری و سرمستی همراه با موسیقی نشه آور , نوازش میدهد, مرا بی خود میکند. همه چیز رنگ باخته است, همه چیزها رنگشان را باخته اند ولی بیرنگ نیستند, رنگی دارند به جز آنچه که دیده میشوند.

یک مثالش همین عطر دلنواز, عطری که دل انگیز میخوانمش چیزی نیست جز معطر کننده هوایی که مستخدم مهربان هر روز قبل از آمدنم به اتاق کارم, از آن برای نوازش دادن مشامم استفاده میکند, حالا هم همینطور است, آنقدر این عطر به مذاقم خوش آمده که روی صندلی حرکتی به خود میدهم تا عطر معلق در هوا را بربایم و ببلعم, درست مثل فیلمهای کودکان, دوست دارم روحم جدا شود و به سوی سرمنشا و مرکز این عطر پرواز کند و تمام آن را در بر بگیرد, غافل از آنکه تمام اینها فقط برای ظرف کوچکی است به نام اسپری معطر کننده و ......

بس.

نکته

1. تازگیها دارم تمرین میکنم تا یاد بگیرم که:

 " وجود هیچ چیزی در دنیا بدون علت نیست, بلکه نکته اینجاست که علت گاهی تنها وجود همان چیز باشد نه صرفا کارآیی و عرضه آن"

2. "گاهی وقتها  ابتذال در کاری, آنقدر زیاد میشه که مفهومش رو از دست میده و تعریف جدید و تازه رو میشه در اون جستجو کرد"

3. بدون شرحهایی که قشنگ هستند:

بدون شرح

یک توصیه اخلاقی از یک ناشناس میگه:

" ازدواج کنید , در هر صورت ودر هر حالی که هستید. چون تنها دو امکان وجود دارد, اگر همسرتان را دوست داشته باشید, این ازدواج شما را خوشبخت کرده است و اگر دوستش نداشته باشید این ازدواج شما را فیلسوفی نامدار خواهد کرد.پس در هر دو صورت ضرری نخواهید کرد""

...

نشد که بنویسم .

هیاهوی غریب

دیگه کم کم برام عادی شده سر و صدای کامیونهای غول پیکری رو بشنوم که هر شب درست از زیر پنجره اتاقم رد میشن. تا دیشب اصلا متوجه نشده بودم که این بی جانهای طویل چقدر پر سر وصدا هستند. وقتی دوباره صدای رد شدن یکیشون رو شنیدم بلند شدم تا ببینم چطوریه و چرا اینقدر سر و صداشون برام زیاد جلوه میکنه. 

کامیون بزرگ و خالی رو دیدم که با آرامی پیشه میره و البته بیشتر از صد متر از پنجره اتاقم دوره ولی هر چی دورتر میشه تغییری در صداش به گوشم نمیخوره. خنده ام میگیره و کمی حرصم در میاد, گویی همین کامیون بیجان هم میدونه امشب چطور میتونه ذهن آشفته ام رو آشفته تر کنه.

فکر کنم چیزی در حال وقوعه , چیزی مثل طوفان , یا حتی چیزی مثل وزیدن نسیم, نسیمی که .....

میروم

فردا میروم

میروم تا  به ناگفته ها بپیوندم

میروم به سوی آنچه که از آن قصه ها شنیده ام , دیده ام و خوانده ام

فردا به سرزمینی میروم گنگ و تب آلود

به سوی نوشته ای که شاید از سر نوشتنش تمام عمرم را فرو ببلعد

به آن سویی میروم که تنها نامی از آنسویش شنیده ام و بس

دوست ندارم در هیچ راهی با پایی لرزان قدم بگذارم

دوست ندارم فردایم _هر آنچه که هست , تلخ و شیرین , زشت و زیبا_ را با سستی قدمهایم به خاطره ای تلختر از تلخ تبدیل کنم

همیشه میگفته ام , میگویم و خواهم گفت که : "او" جانشین همه نداشته هایم است, ولی شاید هیچ گاه مثل هم اکنون به این باور متقین نباشم که : "او" جانشین همه نداشته ها و داشته هایم است. دوست دارم اینگونه باشد و ای کاش باشم آنگونه که او دوست دارد باشمش.

میروم, هر چند این راه, شاید_شاید_ آنی نبود که میخواستم

تپیدن

"" بگو ابلیس را ازمن پیامی                   تپیدن تا کجا در زیر دامی

   مرا این خاکدانی خوش نیاید               که صبحش نیست جز تمهید شامی ""

در میان گیر و دار زندگی , این همه پیچیده گیها تا به کی؟

زمزمه

حنجره ام بوی ریا و غرور میدهد

به سمت بالا "ها" میکنم و بوی متعفن "ریا" سیاه و "غرور" زرد را  با پر رویی هر چه تمامتر دوباره به ریه هایم فرا میخوانم.

دوست نداشتم چنین چیزی را ولی حیف که شد آنچه که نمیباید.

در هفته گذشته به قول اطرافیانم "دو-سه" باری از کمند مرگ جسته ام ؛ ولی فردا را نمیدانم.

 شاید برای همین ندانستهاست که دوست ندارم تو بدانی که کجایم ؛ هرچند که تو میدانی که کجا را دوست دارم.

فصل نو

امروز,قصه گوی غصه گوی روزگار, برگ تازه ای به دفتر زندگی من افزود و برگی تازه و فصلی نو برای من گشوده, امیدوارم این برگ را مانند بیشتر برگهای دیگر خط خطی نکنم.

باز هم مثل همیشه این به اصطلاح شادی را با خودم و خودم تقسیم میکنم و......

روبروی آیینه و لبخندی به خودم میگویم :"تولدت مبارک!"

دیبای بی رنگ

"هر از چند گاهی

خوب است

آدم شویم.

خوب است تهمت نزنیم

خوب است به گلدان افتاده و شاخه گل اش که شکسته ...,لگد نزنیم

خوب است آدم شویم

هر چند لحظه ای...هر چند لمهه ای"

کاش نگذارند بگوییم "خسته ام از..."

تفال

شنبه

این یک یاد آوریست!
یاد آوری کسی که حتی دیگر اجازه دوست داشتن را هم از او گرفته اند.
یاد آوری کسی که هر لجظه اش به سالی انجامیده از بی خبری و...
یاد آوری توست
یاد آوری من است برای تو
دلم تنگ است
ولی نه گلدانی شکسته ام و نه گلی بوییده ام
چون همه عالمیان میفهمند که هیچ راهی برای رسیدن نیست, پس هر چه که میخواهند وهر طور که میخواهند, مینامندت, و چه درد بزرگیست بی چاره بودن
اگر به همین هم قناعت نکنم .....
چه کنم؟

شروع هفته ای دیگر از ته مانده های زندگی با این حس, هفته ای به یاد ماندنی رقم خواهد زد.

جمعه خوش

ساعت درست 5 شده و همه در کشاکش رفتن هستند

اولی می آید:

"خسته نباشید شب خوش و جمعه خوش"

لبخندی میزنم و میگویم: "برای شما هم"

دومی می آید:

"چیه نکنه باز هم اضافه کاری میکنی؟تعطیلات خوبی داشته باشی"

منظورش فردا(جمعه) است. میخندم و میگویم "تشکر"

سومی می آید:

" عصر بخیر و خدانگهدار"

نیم قدمی میرود و میگوید"جمعه خوشی داشته باشی"

و باز لبخندی و باز تشکری دیگر

آرزوهای زیادی میکنند برایم و من هم چیزی ندارم جز تشکری و لبخندی که معلوم نیست چرا همیشه یکسان است و همیشه یکرنگ.

من هم چیزی ندارم جز اینکه به خودم بگویم: "جمعه خوش"

Doubt

خیلی راحت و آروم و با لحن خرسند توضیح میده , اصلا گویی نکته برازنده ای را عنوان میکنه:

"چند ماه قبل از آمریکا آمد و دختر یکی از اقوام را گرفت و کمتر از یکماه بعد اون رو باخودش برد, دختره خیلی خوب بود و جوان و زیبا,فکر نکنم بیشتر از بیست سال عمر داشت, الان هم برادر همون پسره آمده و خواهر زن من رو گرفته,مجلس عروسی باشکوهی گرفتن و قراره توی همین یکی دوماه با دختره برگردن.پسرهای خوبی هستن, اون اولی یک زن آمریکایی داشته و سه فرزند که زنش رو طلاق میده و با بچه هاش زندگی میکرده,فرزند بزرگترش 13 ساله است. این برادر دومی هم زن داشته از اقوام خودش بوده اونم این زن رو طلاق داده با بچه 9 ساله اش زندگی میکنه!"

فکر میکنم , آیا واقعا رفتن به آمریکا برای دختران و خانواده هایشان در این شهر(جایی که هستم) اینقدر مهمه که حاضرن با علم به همه این چیزها به ازدواج با چنین مردانی راضی بشن؟ گاهی وقتها فکر میکنم شاید دخترها و خانواده هایشان تنها به این طرف قضیه فکر میکنن که نقطه آخر این وصلتها رسیدن به آن سرزمین افسانه ایه و بس و اصلا مهم نیست اگر همان داستان طلاق دوباره برای خودشان تکرار شود. گویی جو گریز از اینجا چنان گرم شده که همه حاضر هستن دست به هر کاری بزنند تا از اینجا خارج شن.

فیلم Crossing Over نمونه بسیار زنده ایی از این نوع طرز فکر هاست.

فاصله

If opportunity does not knock, build a door

این چیزی میگه شبیه ضرب المثل خود ما " بخت یکبار در میزند" ولی اهمیت این مشابه ضرب المثل خودمان اینه که میگه شاید تو اصلا هیچ شرایطی مهیا نکردی که بخت و فرصت به سراغت بیاد, شاید این مثل برای من کار ساز باشه و شاید هم نه.

""       اگر "بخت و فرصت" در را نمیکوبد, دروازه ای بساز      ""

برای تو

نوستالژی خونم این روزها خیلی زیاد شده؛ شاید به خاطر اصطکاکیه که اینروزها با جوانترها دارم!!!. شاید باید توی این فکر باشم که ......

بگذریم که گذشتن ها زیبایها رو میسازن

تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی
ندانم که چه بودی ندانم که چه هستی

تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی
ندانم که چه بودی ندانم که چه هستی

در بزم من شکسته ای در کام او نشسته ای
نوشی تو بر سنگین دلان زهری به کام خستگان
نوشی تو بر سنگین دلان زهری به کام خستگان

من همان اشک سرد آسمانم 
نقش دردی به دیوار زمانم
بی سر انجام و بی نام و نشانم
چون غباری به جا از کاروانم
چون غباری به جا از کاروانم

تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی
ندانم که چه بودی ندانم که چه هستی

تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی
ندانم که چه بودی ندانم که چه هستی

تنها ترین تنها منم سر گشته و رسوا منم
آه ای فلک ای آسمان تا کی ستم بر عاشقان
بشنو تو فریاد مرا آه ای خدای مهربان 

آه ای فلک ای آسمان تا کی ستم بر عاشقان
بشنو تو فریاد مرا آه ای خدای مهربان 

عشق تو خوابی بود وبس نقش سرابی بود وبس
این آمدن این رفتنم رنج وعذابی بود وبس